Галіне Сяргееўне — ад сына. 13 верасня
Мама, з днём нараджэння. З Горак ты прыехала ў Мінск, усё жыццё шчыра працавала, берагла нашу сям'ю. Усё, што ў нас з татам Мікалаем ёсць добрага і надзейнага, — дзякуючы тваім рукам, сэрцу і клопату. Дзякуй табе за дом, цяпло і веру ў мяне. Жыві доўга і будзь здаровай. Твой сын Павел.
Цячэ рака за садам ціха-ціха, і яблыні цвітуць, як у той год. Ты выйшла на парог — і знікла ліха, і смутак мой, і горыч ад нягод. Ты не пытаеш, дзе блукаў я, строга, ты ставіш хлеб на стол, як і тады. І зноў я — той хлапчук каля парога, які трымае за руку заўжды. Матуля мая, матуля, ты — сонца майго жыцця. Матуля, мая матуля, я — вечна тваё дзіця. З днём нараджэння, мама, жыві і не хварэй. Скажу табе я прама: няма цябе радней. У вёсцы нарадзілася, ў садах, а ў горадзе — і мамай, і жаной. Мой тата, ты і я — мой дом, мой дах, маё святло над кожнаю зімой. Табе я дзякую за ўсю любоў, за веру, што мяне ў жыцці вяла. Ты кожны раз чакала мяне зноў і ўсё мне дараваць заўжды магла. Ты не старэй, матуля, не хварэй, хай абмінаюць горкія гады. Кахаю, мама, — і няма радней, і я з табой — ад кожнае бяды.